دل توی دلم نبود که شب بشود. این اولین باری بود که می خواستم مجری باشم؛ مجری شب اول روضه‌ی محرم، با حدود هزار و 500 نفر عزادار.
چندی روزی می شد که صورتم را اصلاح نکرده بودم تا ته‌ ریش مختصری داشته باشم؛ آب سرد هم نمی‌خوردم؛ نکند که سرما بخورم و صِدایم بگیرد.همه‌ی این ها را فقط و فقط به خاطر تاثیرگذاری بیشترِ اجرایم انجام می‌دادم. اصلاً هول نداشتم. قبلاً هم بارها و بارها جلوی جمعیت، تئاتر بازی کرده بودم، ولی اجرا، آن هم اجرای روضه، تجربه‌ی تازه‏ای بود که به نو بودنش می‌ارزید. تازه می‌توانستم از این به بعد سرم را بالا بگیرم و با افتخار بگویم که من چند شب هم مجری روضه‌ی فلان مجموعه فرهنگی بوده‌ام و فلان و فلان!
از چند روز قبل از روضه، این طرف و آن طرف به دنبال متن، شعر و نوشته ی درست و حسابی برای اجرا بودم. یادم می آید علاوه بر یکروزه تمام کردن کارت اینترنت 10 ساعته و جستجو در اینترنت، هفت هشت تایی کتاب هم از کتابخانه‌ی دانشگاه امانت گرفتم تا بخوانم.
روی یکی از میزهای کتابخانه، چشمم افتاد به مجله ای که نوشته های عاشورایی «شهید سید مرتضی آوینی» را چاپ کرده بود. نمی‌دانم چرا با اینکه اسم و طرح جلد مجله، خیلی نظرم را جلب نکرد، شروع به خواندن کردم. شاید چهار یا پنج بار بدون توقف، کل نوشته را خواندم. کلمات به نظرم آشنا می آمد. کم کم داشتم شک می‌کردم که نکند این ها را خودم نوشته‌ام!
غرق نوشته شده بودم؛ هم از خواندن مجله لذت می بردم و هم مدام برایم سوال بود که چرا تا این حد جذب این نوشته شده ام.

“امام ایستاد و خطبه ای كربلایی خواند:
« اما بعد… می بینید كه كار دنیا به كجا كشیده است؟ جهان تغییر یافته، منكَر روی كرده است و معروف چهره پوشانده و ازآن جز ته مانده ظرفی، خرده نانی و یا چراگاهی كم مایه باقی نمانده است.»
«زنهار! آیا نمی بینید حق را كه بدان عمل نمی شود و باطل را كه ازآن نهی نمی گردد تا مؤمن به لقای خدا مشتاق شود؟ پس اگر اینچنین است، من درمرگ جز سعادت نمی بینم و در زندگی با ظالمان جز ملالت. مردم بندگان حلقه به گوش دنیا هستند و دین جز بر زبانشان نیست؛ آن را تا آنجا پاس می دارند كه معایش ایشان از قِبَل آن می رس ، اگر نه ، چون به بلا امتحان شوند، چه كم هستند دینداران » …”

غروب شده بود و من اصلاً متوجه گذشت زمان نبودم. یک نسخه کپی از روی مجله گرفتم و خودم را  با عجله به روضه رساندم. با سر و وضعی نامرتب و آشفته، پشت میکروفن قرار گرفتم و همه را به اقامه‌ی نماز دعوت کردم. بعد از نماز،  بلافاصله سخنران منبر می‌رفت و گلِ برنامه‌ی من مربوط به زمان بین سخنرانی و مداحی بود. گوشه ای نشستم و باز  شروع به خواندن کردم. هنوز نمی دانستم کدام قسمت را انتخاب کنم و برای اجرا بخوانم. زمان به سرعت می‌گذشت.
سخنرانی تمام شد. توی همین فکرها بودم که دیدم مسئول برنامه صدایم می‌زند که: «پس چرا نشسته‌ای؟ برو نوبت توئه».
با یک دسته کاغذ که توی مشتم لوله شده بود، پشت میکروفن ایستادم. آن لحظه به چیزی فکر نمی‌کردم؛ نه به ته ریش، نه به صدای صاف و شفاف، نه به خیلی چیزهای دیگر.
نوشته‌های مجله جلوی چشمم رژه می‌رفت. انگار یک نفر بلند بلند نوشته ها را توی سرم می‌خواند! منگ شده بودم. یکی دو دقیقه همین طور زل زدم به مردم. مجلس ساکت ساکت شده بود؛ صدای نفس هایم که به میکروفن می خورد، توی روضه می پیچید. انگار همه حال و روز من را فهمیده بودند. فضای سنگینی بود. دست هایم یخ کرده بود و می‏لرزید. پایه‌ی میکروفن  را محکم گرفته بودم. کاغذها را به سختی بالا آوردم. می خواستم شروع به خواندن کنم، ولی صدایم در نمی آمد. هر چه تلاش کردم فایده ای نداشت.
یک قطره اشک از چشمم روی صفحه مجله افتاد. دیگر نتوانستم خودم را کنترل کنم. پاهایم شل شد و  با زانو، محکم  روی زمین افتادم و های های زدم زیر گریه. جمعیت منفجر شد! زن و مرد، بزرگ و کوچک، همه زدند زیر گریه. بلند بلند گریه می کردند. نه گریه‌ی من بند می آمد و نه گریه‌ی جمعیت. چراغ‌ها را خاموش کردند، همه‌ گریه می‌کردند. گریه، گریه، گریه …
ده دقیقه بعد مجلس آرام شد. مداح توی تاریکی،  پشت میکروفن ایستاد و گفت: «من چی بگم؟»
روضه‌ی آن شب مداحی نداشت…

دوستتان گفتن میشه آپ کنی منم گفتم چرا که نشه؟!

ببخشید که دیر شد...

التماس دعا

یا حق